عظمت عشق

روزي روزگاري در جزيره اي زيبا  تمام حس ها زندگي مي کردند (( شادي،  غم،  غرور و عشق... ))

ناگهان خبر رسيد که به زودي جزيره زير آب خواهد رفت.

همه ي ساکنين  قايقشان  را آماده و آنجا را ترک کردند. اما عشق ميخواست تا آخرين لحظه بماند چون

او عاشق جزيره بود!!

وقتي  جزيره  به زير آب فرو مي رفت،  عشق از غرور که سوار بر قايقي با شکوه بود کمک خواست و

به او گفت: آيا مي توانم با تو همسفر شوم؟؟؟

غرور: نه! نمي توانم تو را با خود ببرم، چون تو تمام بدنت خيس و کثيف شده و قايق زيباي مرا کثيف خواهي کرد.

 غم در نزديکي عشق بود. به او گفت اجازه بده  تا من با تو بيايم!!     غم با صداي حزن آلود گفت: آه ...    من خيلي ناراحتم و احتياج دارم تنها باشم.

 عشق اين‌بار سراغ  شادي رفت و او را صدا زد.  ولي او آنقدر غرق در شادي و هيجان بود  که  صداي   عشق را نشنيد!

 آب هر لحظه بالا و بالاتر مي آمد و عشق ديگر نااميد شده بود که صدايي سالخورده آرام گفت: بيا عشق

من تو را خواهم برد.

 عشق آنقدر خوشحال شده بود که فراموش کرد نام پيرمرد را بپرسد! عشق به خشکي رسيد و هنگامي که رو برگرداند ديگر اثري از پيرمرد نبود!!

 عشق نزد علم رفت و از او پرسيد: آن پيرمرد که مرا نجات داد که بود؟؟!

علم پاسخ داد: " زمان"

عشق با تعجب گفت: زمان!  اما چرا او به من کمک کرد؟!!

علم لبخندي خردمندان زد و گفت: زيرا ((تنها " زمان"  قادر به درک عظمت عشق است ))